Konuyla ilgili sorulardan sonuncusunda verdiğim cevapta, G.S. yın köklü bir kurum olduğunu, F.B. ye karşı hiçbir finali kaybetmediğini, onun için her türlü aleyhte tedbire rağmen, ölümü göze alarak Saracoğlunda şampiyon olabileceğini kaydetmiştim.
Netekim öyle de oldu. G.S. futbolcuları ölümü göze alarak maçı vermedi. Ama ölümlerden de zor kurtuldu.
İşte biz bu kaybetmeye tahammül etmez kibrinden ötürü F.B. karşıtıyız.
Maçtan sonra çıkan vahşet tablolarını kendinden başkalarının üzerine atan F.B. idarecileri bir kere daha kibirlerini ortaya koymuştur.
Olanlardan kendini zerre kadar suçlamayan bir kibir ve fanatiklikle karşı karşıya kaldık bir kere daha.
F.B. idaricileri sık sık bütün takımların kendilerine düşman olduklarını dile getirir, ama niçin böyle olduğunu açıklamaz ve düşman olanları suçlar. Bir kere bile,”Ben ne yaptım da herkes bana düşman oldu?” diye sorup, kendini hesaba çekmez.
Çünkü otoriteler ve efendiler hata etmezler. F.B. de ülkenin efendisi saymaktadır kendini ve asla hiçbir hata işlemez.
İşte tam da bu anlayışın amansız düşmanıyım ben. Ne F.B. li futbolcuların taraftarların aleyhinde olamamız mümkün değildir. Biz ayakları değil başları hesaba alırız. Selamlar.

Çağdaş bir Ebu-zer Gıffari çıktı ortalığa ve “Mülk Allahın”dır ayetini kendine slogan edinerek iki akçeyi üst üste koymanın haram olduğunu ilan ediverdi. Ve asla yeni olmayan bu slogan İslam düşmanı matbuat sayesinde kendine kısa zamanda muhataplar buldu.
Biz bu sitede İslam İktisadı başlığı altında sorulan bir soruya verdiğimiz uzun cevapta, konuyu enine boyuna tartışmıştık. Geniş malumat isteyenler bu cevabı tıklayabilirler.
Gelelim güncel olan, kendilerini antikapitalist olarak tanıtan gurubun durumuna. “Mülk Allahın’dır” diyorlar. Eyvallah. İnsan da dâhil bütün kevni varlık hiç şüphe yok ki, Allah’ın mülküdür. Mademki O yaratmıştır, elbette var ettiğinin sahibi de olacaktır yaratan.
Ama ne var ki, bu Arz üzerinde halife olan insan da ürettiklerinin sahibi olmalıdır. Olmalıdır ki, nasıl Mülkün asıl sahibi olan yaratan o mülkten insanlara hak ettikleri kadar lütfedip veriyorsa, insan da ürettiklerinden üretemeyenlere hak ettikleri kadar verebilmelidir.
İnsanlar hiçbir marifette eşit değildirler. Yaratıldığı çevre şartlarına bağlı olarak yetişen insanlar marifette farklıdırlar. Bu fark kimisine çok ürettirir, kimisine de az. Ne var ki, çok üreten az üreten üzerinde hegemonya kuramasın için, Kuranın İslam dini bir takım paylaşım kurumları ihdas etmiştir. Bu paylaşım kurumlarını doğru işletmek bu dünyada huzur bulmanın aracıdır. Vermenin zevkini alan müminler sosyal çalkantıları önlerler. Hayatı dengelerler.
Eğer farklı farklı üretme olmasaydı, o zaman İslamın ihdas ettiği paylaşım kurumlarına da ihtiyaç olmazdı. Herkeste aynı eşitlikte olan üretim miktarı için, tasadduk, İnfak, mali kefaret ve zekât gibi paylaşım kurumlarına gerek olmazdı.
Bu kurumlar doğru çalıştırıldıkça, fazla üretenin fazlası temizlenmiş ve meşru hale gelmiş olur.
Fazla üretmenin iki dinamiği vardır. Biri emek, öbürü risktir. En büyük üretici emek gücü düşünmek ve tasarlamaktır. Bunu yapabilenler, sadece bedene dayalı emekçileri her konuda geride bırakırlar. Düşünce emekçilerine düşünme denilemeyeceğine göre, üretimdeki farklılıkları önlemenin imkânı yoktur.
Allah’ın hak dini İslam hiç şüphe yok ki, fıtrat dinidir. Yani yaratılış kanunlarını kendine temel edinir. Yaratılış kanunlarını yok bilmez. Varlığı var eden yasaların düşman değil dost olduğunu, olması gerektiğini telkin eder. Çünkü o yasaları Allah koymuştur ve insanı o kargaşa gibi görünen yasalarla olan münasebetine göre değerlendirmeye tabi tutmayı murad etmiştir.
İnsanda hırs vardır, şehvet vardır, tutku vardır, düşmanlık vardır, kıskançlık vardır, daha başka önemli müspet-menfi duygular vardır. Elbette bunlar ikişer yüzlüdür. Hırsı azimle, şehveti sükûnetle, tutkuları dengeli sevgiyle, düşmanlıkları dostlukla, kıskançlıkları gıpta ile dengelemek, insanı yaratan indinde makbul hale getirir. Kısacası, hayatın içindeki farklılıklardan doğan dengesisizlikleri dengelemek insanın hak önündeki sınavıdır.
Hırs gaddarken, azimde rahmet vardır. Hırs insanı insana zalim hale getirirken, netice almak için gösterilen azim merhamet doğurur. Hırs bencildir, azim ise diğergam.
Nimet kazanmada azim verici olur, hırs ise cimri. Evet. Cömertliğin yanında cimrilik de varsa, Allah cimriliği yererken, cömertliği övüyor. Eh, cömertlik de mülkten yapılacağına göre, verende fazla, alanda da az olacaktır doğal olarak. Yani, varlık herkeste eşit olmayacaktır. Verene verme zevkini tattıracak unsur elbette ki mülkiyet duygusudur. İnsanda bu duygu olmasaydı, hiçbir artı değer olmayacaktı. Artı değer olmayınca da bir veren, bir alan olmayacak, hayat donup kalacaktı.
Benimdir diyemeyeceği bir mülk arkasında koşmak ahmaklık olur. Benimdir diyemediği iptidai şartlarda kalmış olsaydı insanlık, fakirliği paylaşmak demek olan komünizm insanlığın tek dini olacaktı.
Evet, komünizm iptidailiktir. Bütün sürü halinde yaşayan hayvanlar komünisttir. Çünkü yalnız hayvanlarda her şey ortaktır. Dişi ortaktır, enses ilişki ortaktır, otlaklar, meralar, avlar ortaktır. Hiçbir nesne hiçbir hayvanın özel malı değildir.

İşte bunun için komünlük iptidailiktir.
Allah nimetlerini kullarının emrinde görmek ister. İnsanın dikkatini tabiata yönelterek onlara halifelik yapmasını talep eder. Onlardan faydalanmasını öğütler.
Yüce rabbimiz, insanlara derece derece yetenekler vermiştir. Başka bir ifadeyle, insanların bazıları, yaratanın kendilerine bahşettiği yetenekleri gereğince kullanırken, bazıları kullanmaz, ya da kullanamaz. Yeteneklerini doğru kullananlar, bir başka ifadeyle zamanını randımanlı ve verimli kullananlar, elbette kullanmayanlardan fazla üreteceklerdir. Yeteneklerini verimli kullananlara, “Sen de yeteneklerini kullanmayanlarla eşit üreteceksin” demek, yeteneğe karşı zulüm olur. Öyleyse, fazla üretenler, fazla, üretmeyenler, ya da az üretenlerden daha fazla hisse alacaktır Allah’ın mülkünden. Zaten, Kuran’da zengin fakir ayırımı vardır. İşte bu fakir zengin ayırımı az üretmekle çok üretmek arasındaki farktan kaynaklanır.
Çok üretmek, elbette ki, mülkiyetten kaynaklanır. İnsanı insan eden ve üretken hale getiren en güçlü duygu, “Bu mülk benimdir” hissidir. “Bu kadın, bu erkek, bu ev, bu otomobil, bu tarla, bu fabrika, bu gemi, bu uçak benimdir” diyemeyenler, asla üretken olup Allah’ın mülkünden yeteri kadar pay alamazlar. Yeryüzü halifeliğini yapmamış olurlar.
Evet, hiçbir kuşku olmadan, başta insan olmak üzere, bütün kevni varlık onu yaratan Allah’ın mülküdür. Bu durumu kabul etmek aklın ve imanın gereğidir. Ama insan, yalnız insan üzerinde yaşadığı yeryüzünün halifesidir, yani, kullananıdır. Nasıl her yaratık kendi gücü ve ihtiyacı kadar bu yeryüzünden faydalanıyorsa, insan da öylece yararlanır. Ama insan yeryüzünün sorumlu halifesiyken, ondan başka canlılar, o Arzdan eksilttiği nimetleri içgüdülerinin sorumsuzluğuna terk eder. Onun içindir ki, insan, yeryüzünün sorumlu halifesidir. Şerefi de budur insanın.
Evet, Ebu zer Gıffari halife Hz. Osman’a, hükümet konağı yaptırdığı için, “Ebu Zer iki akçeyi üst üste koymamış iken bu ne debdebe ya Osman!” demiştir ama Resulün iki kızıyla evlenmiş ve servetiyle İslam devrimini desteklemiş Hz. Osman, onu nifakçı saymış ve bir miktar para vererek hükümet merkezi Medine’den uzaklaştırmıştır. Evet, Ebu zer gibi inananlar her devirde vardır ve de olmalıdır. Ama hiçbiri marjinallikten kurtulamamıştır. Zekât gibi, infak gibi, tasadduk gibi, mali kefaret gibi sorumluluklardan hiçbirini yerine getiremeyen gariplerden biri olarak kalmışlardır. Bu mali sorumlulukları yerine getirebilmek için, önce mali imkânlara sahip olmak gerekmektedir. Farz olan zekâtı verebilmek için zekât nisabını kazanmak da farz olmaktadır. Herkes nisabın altında kalırsa, zekâtı verecek hiç kimse kalmaz demektir. Bu halde de devlet maliyesi işlemez ve de ayakta kalamaz.
Yani, herkes Ebu Zer olursa, o toplumda devlet oluşamaz. Miskinler birer renktirler, o kadar.
İşin aslı, mülk İslam’ın meşru saydığı yollarla elde edinilecek, yine İslam’ın sarf edilmesini istediği alanlarda sarf edilecek, İslam’ın paylaşım kurumları çalıştırılarak temizlenecektir.
Böylece İslam’ın hakim olduğu devlet doğmuş olacaktır.
Üretimi olmayan toplumlar İslamı yaşatamaz. Üretimi meydana getiren tek saik de mülkiyet hissidir. Eğer mülkiyet olmasaydı, insanın kurban edebildiği hayvanlar gibi olurduk. Toplum olarak yaşayabilmek üretenleri çok olmasına bağlıdır, Onun için miskinler içtimai mukavelenin muhatabı olamazlar.
Mülk olacaktır, ama o mülkü yayacak paylaşım kurumlarını çalıştırarak bir belli gurubun elinde tutmasına engel olunacak ve böylece mülkün Erk olması engellenecektir.
Doğal olan budur.
Zaten “Mülk Allah’ındır” gerçeğini yanlış yoruyanlar ve insanı hayvanlaştıranların öncüsü, saltanat devletleridir. Mülkü insanların elinden almak için, Mülk Allah’ındır gerçeğini bilerek yanlış yorumlamış ve bütün özel mülklere el koymuş ve mülkü devletin malı yapmıştır.
Şu zamanda ortaya çıkan Ebu Zerler topluluğu, sadece ve sadece T.Erdoğan’ın şahsında temsil edilen İslam düşmanlarının ekmeğine yağ bal sürer.
Zaten çağdaş Ebu Zerlerin İslam düşmanı TV. Kanallarında konuşturulmaları da durumu apaçık ortaya dökmektedir.
İslam’a zarar verecek kadar büyüyeceklerini sanmıyorum. İslam düşmanlarının kullanımları bitene kadar yaşayıp yok olacak bir hareket olmaya mahkumdur. Selamlar.